لیلی می دانست که مجنون نیامدنی ست. اما ماند. چشم راه و منتظر. هزار سال. لیلی راه ها را آذین بست و دلش را چراغانی کرد. مجنون نیامد. مجنون نیامدنی ست. خدا از پس هزار سال لیلی را می نگرست. چراغانی دلش را. چشم به راهی اش را.

خدا به مجنون می گفت نرو. مجنون خرف خدا را گوش می گرفت. خدا ثانیه ها را می شمرد. صبوری لیلی را.

عشق درخت لود. ریشه می خواست. صبوری لیلی ریشه اش شد. خدا درخت ریشه دار را آب داد.

درخت بزرگ شد. هزار شاخه, هزاران برگ, ستبر و تنومند. سایه اش خنکی زمین شد, مردم خنکی اش را فهمیدند, مردم زیر سایه درهت لیلی بالیدند.

لیلی چشم به راه است. درخت لیلی ریشه می کند. هدا درخت ریشه دار را آب می ذهذ. مجنون نمی آید. مجنون هرگز نمی آید. زیرا مجنون نیامدنی ست. زیرا که درخت ریشه می خواهد.