۱.دیروز شبکه سه فینال جام حذفی ایتالیا بین تیمهای روم و اینتر رو پخش می‌کرد...در صحنه ای از این بازی دروازه بان تیم روم از ناحیه شکم  آسیب دید...پزشک‌های تیم اومدن تا به شکم دروازه بان اسپری بی‌حسی بزنن...ولی شبکه سه این صحنه رو سانسور کرد.
۲.چند وقت پیش جلال ذوالفنون مهمان برنامه مردم ایران سلام بود...در قسمتی از  برنامه ازش درخواست کردن تا سه تارنوازی کنه, اونم شروع کرد به نوازندگی اما طبق معمول ما فقط صدای ساز رو از پشت یه دسته گل بزرگ می‌شنیدیم.
۳.یکی دو هفته پیش هانیه توسلی بازیگر سینما مهمان برنامه شب شیشه ای بود... به تشخیص عوامل برنامه تصویر هانیه توسلی رو از دور و مات نشون می‌دادن, چون لباسش مورد دار بود.

در روزگاری که همه به ماهواره و اینترنت و هزاران وسیله ارتباطی دیگه دسترسی دارن، این کار‌ها جز توهین به شعور بیننده هیچ معنی دیگه‌ای نمیده

                                       خودم

من کاشی‌ام. اما در قم متولد شده‌ام. شناسنامه‌ام درست نیست. مادرم می‌داند که من روز چهاردهم مهر به دنیا آمده‌ام. درست سر ساعت12. مادرم صدای اذان را می شنیده‌ است. در قم زیاد نمانده‌ایم. به گلپایگان و خوانسار رفته‌ایم. بعد به سرزمین پدری. من کودکی رنگینی داشته‌ام. دوران خوردسالی من در محاصره ترس و شیفتگی بود.
میان جهشهای پاک و قصه‌های ترسناک نوسان داشت. با عموها و اجداد پدری در یک خانه زندگی می‌کردیم. و خانه بزرگ بود. باغ بود. و همه جور درخت داشت. برای یاد گرفتن، وسعت خوبی بود. زمین را بیل می‌زدیم. چیز می‌کاشتیم. پیوند می‌زدیم. هرس می‌کردیم. در این خانه پدر و عمو‌ها خشت می‌زدند. بنایی می‌کردند. به ریخته گری و لحیم کاری می‌پرداختند. چرخ خیاطی و دوچرخه تعمیر می‌کردند. تار می‌ساختند.
کوچک بودم که پدرم بیمار شد. و تا پایان بیمار ماند. پدرم تلگرافچی بود. در طراحی دست داشت. خوش خط بود. تار می‌نواخت. او مرا به نقاشی عادت داد. الفبای تلگراف را به من آموخت. در چنان خانه‌ای خیلی چیز‌ها می‌شد یاد گرفت...

تولد 15 مهر 1307، فوت 1 اردی‌بهشت 1359 در بیمارستان پارس، دفن روز بعد در صحن امامزاده سلطان علی در قریه مشهد اردهال،کاشان

*^{برگرفته شده از کتاب "هنوز در سفرم"}