^{قسمتي از يك يادداشت. يك روزي مخاطب داشت اما الان نداره}

^{دوست قديمي ،  بابك صفر نژاد}

پ.ن:
۱. از رضاي عزيز بخاطر دلگرميهاي هميشگي‌ش ممنونم
۲. جواب كامنت‌ها رو بزودي مي‌دم

پ.ن:
اي كاش آستانه انتقاد ما آدم ها بالا بود و زود صورت مسئله را تغيير نمي داديم...آقاي امين كاظميان با حلوا حلوا گفتن دهن شيرين نميشه، پس لطف كن مسئله رو هر جور كه دوست داري تعريف نكن...من به شما تهمتي نزدم فقط خيلي محترمانه پرسيدم چرا اين كار رو كردي ولي شما، بگذريم...دوست عزيز اي كاش در انتخاب كلماتت دقت ميكردي.

Daily we open our inbox & read messages sent by friends، but how many times Do we open Quran & read message sent by God?

 پياده كه مي‌شود، در را كه مي‌بندد، بويش را كه باد از پنجره بيرون مي‌برد، تنها مي‌شوم، خيلي. كتابش را فراموش مي‌كند. مي‌گذارم فراموش كند. تو آينه نگاهش مي‌كنم. دور كه شد زنگ مي‌زنم برگردد. اسمش را مي‌گذارم بازي دلتنگي. كتاب را بر مي‌دارد. پياده مي‌شود. دست تكان مي‌دهيم. دور مي‌شود، انتهاي كوچه مي‌پيچد و ديگر نمي‌بينمش. زنگ مي‌زنم، مي‌گويد: « باز چه جا مانده ». مي‌گويم: « من هم ميخواستم همين را بپرسم، مطمئني چيزي جا نگذاشته‌اي؟» مي‌گويد: « هيچ چيز ». مي‌گويم: « خواستم مطمئن شوم » مي‌خندد. قطع مي‌كند. مي‌رود

 عليرضا محمدي نيا

اينجا ايران است

_{كافه‌هنر / چهارشنبه / دوستي كه اسمش رو فراموش كردم}

پ.ن: تصوير شعر تلخه، اما دور از ذهن نيست